งดงามในความง่าย

“เพื่อชีวิตจิตสำนึกที่ดีงาม”

แล้วเพื่อนก็จากไปอีกหนึ่งด้วยอุบัติเหตุ
ง่ายดายอะไรปานนั้น
เมื่อคนคนหนึ่งจากไป ภาพของเขาก็ซ้อนขึ้นมาทีละภาพ
ทีละภาพทีละฉากราวฉายหนัง
คนคนหนึ่งซึ่งเคยหยอกล้อ พูดคุยสนุกสนาน เคยตีกัน
โกรธกัน เคยไม่ชอบหน้า เบื่อ รำคาญ ขบขัน ฯลฯ
บัดนี้…..ไม่มีคนนั้นแล้ว
ฟังหลายคนรำลึกถึงเขา ด้วยเขาเป็นคนดีที่ขยันขันแข็งคนหนึ่ง
หลายคนพูดถึงในแง่ดี (เป็นธรรมดาที่ไม่ค่อยจะมีใครพูดถึงผู้ตายในแง่ไม่ดี) แล้วก็วิเคราะห์
ไปต่างๆ นานาตามมุมมองของแต่ละคน
สะดุดเข้ากับหนึ่งความคิด
“ทำไมเราจึงมักชื่นชมกันต่อเมื่อคนคนนั้นตายไปแล้ว”
นั่นนะสิ ขณะเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ เคยมีใครสักคนไหมที่บอกเขาว่า
คุณเป็นคนดีนะ น่าคบนะ ฉันประทับใจในตัวคุณแง่นั้นแง่นี้ อาจไม่มีเลย
หรือมีก็น้อยเต็มที
ในทางตรงกันข้าม มีผู้คนมากมายที่พร้อมจะเอาเรื่องเอาราวเมื่อผู้อื่นผิดพลาด
พร้อมจะตำหนิติเตียนเมื่อผู้อื่นบกพร่อง พร้อมจะกระหน่ำซ้ำเติมหากคนผู้นั้น(บังเอิญ)
มีเรื่องเสื่อมเสีย..ทำไม!เราจึงไม่ให้กำลังใจกัน(เท่าที่ควร) ขณะยังเป็นๆ แต่กลับเผากันทั้งเป็น
ราว กุ้ง หอยปูปลา
บางความคิดแย้งว่า เมื่อคนทำดีขณะใด เขาก็ได้ดีอยู่แล้วในขณะนั้น โดยไม่ต้องไปยกย่องชมเชย แต่หากเขามีจุดที่ไม่ดี ต้องรีบบอกให้แก้ไข เพื่อไม่ให้เขาเสื่อมต่ำ
ก็ยอมรับ และขอคารวะในความปรารถนาดีอันแรงกล้านั้น แต่ก็ขออีกอย่างคือ ขอให้ปรารถนาดีอยู่บนหลักของพรหมวิหารสี่ บนฐานของเมตตา มิใช่ปรารถนาดีจนเขาไม่มีตำแหน่งแห่งหนที่จะยืนอยู่(เพราะถูกถล่มจนจมธรณีไปแล้ว)
เคยอ่านเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของแม่ผู้แสนดีกับลูกสาวผู้เป็นโรคประสาท
แม่จะเป็นผู้ดูแลเ อาใจใส่ อดทน พูดดีกับลูก แม้ลูกจะกร้าวร้าว เอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ตลอดเวลา
แล้ววันหนึ่ง แม่ก็ตายไป
แม้จะเป็นโรคประสาท แต่ลูกก็ถึงกับรำพันว่า..
” ทำไมรีบแม่รีบตายนักละ หนูยังไม่ได้พูดดีกับแม่สักคำเลย”
สะเทือนใจนะกว่าจะรู้สำนึก
แต่เชื่อไหม ถึงจะยืดอายุแม่ออกไปได้อีก โอกาสที่ลูกจะพูดดีๆ ด้วยก็ยังเป็นไปได้ยาก เพราะคนเรามักปฏิบัติต่อกันด้วยความเคยชิน เคยชินที่จะกระโชกกระชาก เคยชินที่จะกร้าวร้าว
เคยชินที่จะมองกันในแง่ร้าย ฯลฯ
…เวลาชีวิตเหลือน้อยลงทุกที แม้บางคนจะบัญญัติศัพท์คำว่า !ซื้อเวลา! ขึ้นมาใช้กันเกลื่อนกลาด
แต่จริงๆ แล้ว เป็นไปได้หรือ นาทีละกี่บาท ทั้งร้าน…เท่าไหร่
ในเมื่อเวลาของแต่ละคนสั้นลงทุกขณะ ทำไมเราจึง ไม่คิดดี พูดดี ทำดีให้กันและกันเสียตั้งแต่เวลานาทีนี้ เพื่อจะได้ไม่ต้องเศร้าเสียใจพิไรรำพันว่า…
“ทำไมรีบตายนักละ ฉันยังไม่ได้พูดดีกับเธอสักคำเลย”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s