@_@..ยิ่งสูงยิ่งหนาว..@_@

“เพื่อชีวิตจิตสำนึกที่ดีงาม”,ยิ่งสูง…ยิ่งหนาว และโดดเดี่ยวฉันได้ยินคำพูดนี้มาเนิ่นนานแล้วและไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากนักอาจเป็นเพราะชีวิตไม่เคยต้องประสบกับภาวะนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อปลายเดือนมกราคมของปีนี้ฉันถึงได้เข้าใจมากขึ้นกับคำกล่าวนี้เมื่อได้มีโอกาสเดินขึ้นเขาลูกหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆกับ ” บุโรพุทโธ ” ศาสนสถานที่ยิ่งใหญ่ของโลก ในประเทศอินโดนีเซียจุดมุ่งหมายแต่แรกของเราคือการขึ้นไปภูเขาอีกลูกที่อยู่ตรงข้ามกัน เพื่อจะได้มองเห็นบุโรพุทโธในมุมสูงระหว่างทางที่เดินขึ้นไปนั้น ปกคลุมไปด้วยแมกไม้นานาพันธ์ได้เห็นสีเขียวขจีตลอดทาง ถึงแม้จะเริ่มอ่อนล้าลงในบางช่วงระหว่างทางที่ไต่ขึ้นไป แต่มุมมองจากเบื้องสูงนั้นสวยงามมากทำให้ลืมความเหนื่อยนั้นไปชั่วขณะฉันรู้สึกว่าได้เข้าใกล้เมฆขาวก้อนโตขึ้นทุกทีและอยากขึ้นไปเห็นความงามบนนั้นเร็วๆสองเท้าก้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะของหัวใจที่เต้นแรงขึ้นตามแรงปรารถนาภายใน และด้วยเหตุแห่งการสูญเสียพลังงานของร่างกายฉันหยุดพักระหว่างทาง…ซึ่งใกล้จะถึงบนสุดของเขาแล้ว เพื่อรอเพื่อนร่วมเดินทางที่มาด้วยกันที่ยังเดินตามมาไม่ทันเวลาผ่านไป….เม็ดเหงื่อที่ไหลรินเริ่มมลายหายไป ด้วยสายลมแรงจากที่สูง อากาศรอบๆตัวนั้นก็เริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกขณะ…และไม่มีผู้คนเดินผ่านมาเลย มีเพียงเสียงนกร้องและแมลงบางชนิด” ยิ่งสูง…ยิ่งหนาว และ โดดเดี่ยว “ฉันเริ่มคิดถึงคำพูดนี้ หลังจากนั่งรออยู่พักใหญ่ ถึงแม้ข้างบนนั้นจะแลดูสวยงาม น่ารื่นรมณ์ แต่มันก็รู้สึกตื่นเต้นเพียงชั่วขณะเดียวสั้นๆทำไมความสุขอยู่ได้แป็บเดียว ฉันตั้งคำถามกับตัวเองและลองคิดเล่นๆว่า ทำไมฉันไม่เดินให้ช้าลง เพื่อรอเพื่อนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันเราจะได้เดินไปคุยไประหว่างทาง และขึ้นไปด้วยกัน ฉันจะรีบสาวเท้าก้าวขึ้นมาก่อนทำไมกันเดินให้ช้าๆลง จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากด้วยและก็ไม่ต้องขึ้นมารออยู่คนเดียวช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้เดินไปร่วมกันน่าจะมีความสุขมากกว่าความรู้สึกที่ว่าได้ขึ้นมาเห็นความงามบนที่สูงด้วยเวลาอันรวดเร็วในที่สุด…วันนั้นพวกเราไม่ได้ขึ้นไปถึงบนยอดเขาเพราะข้างบนนั้นฝนทำท่าจะโปรยปรายลงมาเราหันหลังกลับเดินลงเขามาพร้อมกันอย่างสุขใจ และปรากฏว่าข้างล่างฝนก็ไม่ตกแปลกนะ! ตอนเดินลงเขา ฉันกลับมีความสุขมากกว่าตอนขึ้นเขาเสียอีกไม่เหนื่อย และได้เห็นอะไรมากขึ้น ภาพที่คุณเห็นอยู่นี้ก็ถ่ายตอนขาลงเป็นภูเขาซึ่งอยู่ใกล้ๆกับภูเขาลูกที่บุโรพุทโธประดิษฐานอยู่ อาจเป็นเพราะว่าตอนขาขึ้นฉันรีบเดินมากไปหน่อย ทำให้มองข้ามความงามบางมุมตามรายทางที่ผ่านไป.

— สว่างตา ด้วยแสงไฟ สว่างใจ ด้วยแสงธรรมพุทธัง สรณัง คัจฉามิธัมมัง สรณัง คัจฉามิสังฆัง สรณัง คัจฉามิ
สรณะอื่น ไม่มี ชีวิตนี้เพื่อพระรัตนตรัยธรรมะสวัสดี

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s