ศาสนสถานที่ยิ่งใหญ่ของโลก ในประเทศอินโดนีเซีย

ยิ่งสูง…ยิ่งหนาว  และโดดเดี่ยว

ฉันได้ยินคำพูดนี้มาเนิ่นนานแล้ว

และไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากนัก

อาจเป็นเพราะชีวิตไม่เคยต้องประสบกับภาวะนั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อปลายเดือนมกราคมของปีนี้

ฉันถึงได้เข้าใจมากขึ้นกับคำกล่าวนี้

เมื่อได้มีโอกาสเดินขึ้นเขาลูกหนึ่ง

ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับ " บุโรพุทโธ "

ศาสนสถานที่ยิ่งใหญ่ของโลก ในประเทศอินโดนีเซีย

จุดมุ่งหมายแต่แรกของเราคือการขึ้นไปภูเขาอีกลูก

ที่อยู่ตรงข้ามกัน  เพื่อจะได้มองเห็นบุโรพุทโธในมุมสูง

ระหว่างทางที่เดินขึ้นไปนั้น  ปกคลุมไปด้วยแมกไม้นานาพันธ์

ได้เห็นสีเขียวขจีตลอดทาง ถึงแม้จะเริ่มอ่อนล้าลงในบางช่วง

ระหว่างทางที่ไต่ขึ้นไป  แต่มุมมองจากเบื้องสูงนั้นสวยงามมาก

ทำให้ลืมความเหนื่อยนั้นไปชั่วขณะ

ฉันรู้สึกว่าได้เข้าใกล้เมฆขาวก้อนโตขึ้นทุกที

และอยากขึ้นไปเห็นความงามบนนั้นเร็วๆ

สองเท้าก้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะของหัวใจที่เต้นแรงขึ้น

ตามแรงปรารถนาภายใน  และด้วยเหตุแห่งการสูญเสียพลังงานของร่างกาย

ฉันหยุดพักระหว่างทาง…ซึ่งใกล้จะถึงบนสุดของเขาแล้ว

 เพื่อรอเพื่อนร่วมเดินทางที่มาด้วยกันที่ยังเดินตามมาไม่ทัน

เวลาผ่านไป….เม็ดเหงื่อที่ไหลรินเริ่มมลายหายไป 

ด้วยสายลมแรงจากที่สูง อากาศรอบๆตัวนั้นก็เริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกขณะ
...และไม่มีผู้คนเดินผ่านมาเลย  มีเพียงเสียงนกร้องและแมลงบางชนิด

"   ยิ่งสูง…ยิ่งหนาว  และ โดดเดี่ยว "

ฉันเริ่มคิดถึงคำพูดนี้  หลังจากนั่งรออยู่พักใหญ่

ถึงแม้ข้างบนนั้นจะแลดูสวยงาม น่ารื่นรมณ์  แต่มันก็รู้สึกตื่นเต้นเพียงชั่วขณะเดียวสั้นๆ

ทำไมความสุขอยู่ได้แป็บเดียว  ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง

และลองคิดเล่นๆว่า  ทำไมฉันไม่เดินให้ช้าลง เพื่อรอเพื่อนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

เราจะได้เดินไปคุยไประหว่างทาง และขึ้นไปด้วยกัน

ฉันจะรีบสาวเท้าก้าวขึ้นมาก่อนทำไมกัน

เดินให้ช้าๆลง จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากด้วย

และก็ไม่ต้องขึ้นมารออยู่คนเดียว

ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้เดินไปร่วมกัน

น่าจะมีความสุขมากกว่าความรู้สึกที่ว่าได้ขึ้นมาเห็นความงามบนที่สูงด้วยเวลาอันรวดเร็ว

ในที่สุด…วันนั้นพวกเราไม่ได้ขึ้นไปถึงบนยอดเขา

เพราะข้างบนนั้นฝนทำท่าจะโปรยปรายลงมา

เราหันหลังกลับเดินลงเขามาพร้อมกันอย่างสุขใจ 

และปรากฏว่าข้างล่างฝนก็ไม่ตก

แปลกนะ! ตอนเดินลงเขา

ฉันกลับมีความสุขมากกว่าตอนขึ้นเขาเสียอีก

ไม่เหนื่อย และได้เห็นอะไรมากขึ้น

 

ภาพที่คุณเห็นอยู่นี้ก็ถ่ายตอนขาลง

เป็นภูเขาซึ่งอยู่ใกล้ๆกับภูเขาลูกที่บุโรพุทโธประดิษฐานอยู่

อาจเป็นเพราะว่าตอนขาขึ้น

ฉันรีบเดินมากไปหน่อย ทำให้มองข้ามความงามบางมุม

ตามรายทางที่ผ่านไป. 

สว่างตา ด้วยแสงไฟ
สว่างใจ ด้วยแสงธรรม
พุทธัง สรณัง คัจฉามิ
ธัมมัง สรณัง คัจฉามิ
สังฆัง สรณัง คัจฉามิ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s